Ο Παπαποστόλης ήταν ένας κοινωνικός εργάτης. Ήταν ένας κοινωνιστής που η παρουσία του δε θύμιζε λιμνάζοντα νερά, τέλματα και αναπαυτικές πολυθρόνες, αλλά ορμητικό ποτάμι και στίβο, γιατί μέσα του έκρυβε δύναμη και δημιουργία και ανακαίνιση. Ήταν, θα λέγαμε, ένας σίφουνας δυνάμεως, ήταν μια θύελλα δημιουργική, ήταν η παρουσία του μέσα στην κοινωνία ένας σεισμός ζωοδότης, ήταν μια καταιγίδα σταλμένη από τον Παντοδύναμο για να καθαρίσει τα ερείπια και να στήσει εκεί Ναούς, να φωτίσει τη σκοτεινή και μολυσμένη ατμόσφαιρα της εποχής του και να μεταβάλει, φυτεύοντας δάση σε καθάρια, ζωογόνα, γαλήνια, υπερκόσμια.

Μ' αυτή τη φλόγα, το πύρωμα να κάνει κάτι συγκεκριμένο και θετικό, η ανακαινιστική του χάρη οραματίστηκε και μεταμόρφωσε ένα ξηρό βουνό σε δάσος απέραντο από πεύκα, βελανιδιές, και άλλα δέντρα, στόλισμα της πόλης, ομορφιά του Αγίου Χριστοφόρου, κατοικία και τόπος όπου ο φτερωτός κόσμος υμνεί τον Πλάστη του, η δε ψυχή του περιπατητή στέλνει στο Δημιουργό το δικό της δοξαστικό.

Είναι βέβαια παλαιά, κουραστική και ηρωική η ιστορία αυτού του δάσους. Παλαιά, γιατί χάνεσαι μέσα στην αρχή αυτού του αιώνα και της Ιερατικής σταδιοδρομίας του Παπαποστόλη, κουραστική δε γιατί, εκείνο το σχεδόν γυμνό βουνό με τα ελάχιστα αραιά δέντρα έγινε μέσα σε λίγες δεκάδες χρόνια τούτο το θαύμα που βλέπουμε όλοι όσοι έχουμε τη χαρά να το επισκεπτόμαστε και κάτω από τους ίσκιους του να αναπαυόμαστε. Τότε ακριβώς, όταν ο γλυκασμός από τα λουλούδια των πουλιών τέρπει το σώμα και αγαλλιά την ψυχή μας, ας θυμόμαστε ότι τούτο το θαύμα του σημερινού δάσους είναι έργο και προσωπικός μόχθος του Παπαποστόλη που ξεσήκωσε κι άλλους για να φυτέψουν, να περιφράξουν, να ενδιαφερθούν, να βοηθήσουν ποικιλοτρόπως.

Ήταν το δάσος δικός του μόχθος, ήταν η μεγάλη του αγάπη, ήταν η διαρκής συντροφιά του. Γι' αυτό και καθημερινά - δεν είναι υπερβολή αυτό για το διάστημα που του επέτρεπε η υγεία του - σχεδόν μέχρι των τελευταίων χρόνων το επεσκέπτετο, το φρόντιζε, το περιποιείτο. Κι η τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί εκεί, για να βρίσκεται διαρκώς κάτω από τους γνώριμους ίσκιους του, τις γλυκειές μελωδίες του, τους χλοερούς τόπους αναψύξεως, κάτω από τα έργα των χειρών του, για να απολαμβάνει και τώρα πέρα από τα ουράνια δώματα τη δροσιά, την ηρεμία, τη γαλήνη του.

Στην ίδια γαλήνη του ουράνιου Παραδείσου ας προσευχόμαστε να αναπαύσει ο Πλάστης και Δημιουργός μας εκείνη την ευλαβική και σεβάσμια μορφή, το φυτευτή και δημιουργό του.

Β. Ο ΝΕΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Γ. Η ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ