Ο Παπαποστόλης πάνω απ' όλα ήταν άνθρωπος. Ήταν το "φως του κόσμου" και το "άλας της γης", που πάντοτε φώτιζε και που ποτέ η υλιστική εποχή του, οι δυσκολίες και οι αντιδράσεις δεν κατόρθωσαν να το μωράνουν. Πάντοτε αλάτιζε η παρουσία του όλους. Ένας λόγος χάριτος, μια συμβουλή αγάπης, ένα χαμόγελο ειλικρινές, ήταν πάντα αυτά που αισθανόσουν και άκουγες στο πλησίασμα αυτής της αγίας μορφής. Το απεριόριστο ενδιαφέρον του για "ένα έκαστον" θύμιζε το "νυχθημερόν" του Αποστόλου Παύλου. Εκείνος ξενυχτούσε "νουθετών ένα έκαστον" ενώ ο Παπαποστόλης φρόντιζε για την εργασία, την υγεία, το γιατρό, την αποκατάσταση των κοριτσιών, τα ποικίλα προβλήματα των συνανθρώπων του, που τον έκαναν να γίνεται "τοις πάσι τα πάντα".

Θα χρειαζόταν χώρος πολύς για να αναφέρει κανείς λεπτομερώς τα όσα η προσπάθειά του με τη χάρη του Θεού είχαν συνθέσει στην αγία του ψυχή. Να θυμηθούμε εδώ τα πνευματικά του χαρίσματα. Έκανε εντύπωση, όταν τον επλησίαζες, η σωστή του κρίση. Κατόρθωνε να εισχωρεί πάντοτε στο βάθος των πραγμάτων, των γεγονότων και των καταστάσεων, να ατενίζει με σταθερότητα τα υψηλά, να φλέγεται από την αγάπη προς τα ιδανικά, και να μοχθεί για την επιτυχία του σκοπού του.

Ιδιαίτερα σημειώνουμε εδώ κάτι για τη μεγάλη και πραγματικά θαυμαστή μνήμη που διέθετε. Χωρίς υπερβολή, ήταν αφάνταστα ικανός να συγκρατεί, να θυμάται ονόματα μικρών και μεγάλων. Γνώριζε και εμνημόνευε, σε κάθε σπίτι που πήγαινε για τον αγιασμό ή άλλη ακολουθία, τα ονόματα όλων με τη σειρά, από του πρώτου της οικογενείας, του γεροντότερου, μέχρι του τελευταίου, του μικροτέρου.

Αλλά, ο Παπαποστόλης είχε κυρίως ψυχικά χαρίσματα. Ήταν αφιλάργυρος, αφιλοχρήματος, φτωχός. Τα είχε όλα για τους άλλους και τίποτε για τον εαυτό του. Είναι χαρακτηριστικό του πνεύματος της πτωχείας του τούτο το γεγονός: Όταν μια ευσεβής κυρία του εδώρισε ένα λιοστάσι και το έγραψε στο όνομά του, το βράδυ εκείνο ο Παπαποστόλης έμεινε από την αγωνία του άυπνος. Την άλλη μέρα έτρεξε πρωί πρωί στο συμβολαιογραφείο και μετέγραψε το λιοστάσι στον Άγιο.

Ήταν ακόμη καλωσυνάτος, καταδεκτικός, ευγενικός, ομιλητικός, χαρούμενος. Με το παράστημα και την αλύγιστη περπατησιά του σου θύμιζε εκείνους τους παλιούς γνήσιους Ρουμελιώτες, που μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν μέσα στη φύση, στο βουνίσιο αέρα, την καθαρή ατμόσφαιρα, την αδούλωτη σκέψη, την ηρεμία και τη γαλήνη των βουνών και έγιναν οι γνήσιοι Έλληνες με την αφέλεια, την απλότητα, την καθάρια ψυχή. 

Β. ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Γ. ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

Δ. ΑΓΑΠΗ

Ε. Ο ΙΕΡΕΑΣ