Του Πανοσιολογιοτάτου Αρχιμανδρίτου
π. Θεοκλήτου Λεγάτου

Σε λίγες μέρες ολόκληρος ο ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος, θα γιορτάσει, με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, το μεγάλο ιστορικό και πανανθρώπινο γεγονός της Γεννήσεως του Κυρίου Ιησού. Και χιλιάδες οι χριστιανοί, οι πιστοί θα συγκεντρωθούν στους Ιερούς Ναούς για να δοξολογήσουν τον Κύριον, που έγινε άνθρωπος, για να χαρίσει στον άνθρωπο τη δόξα και την μακαριότητα του ουρανού. Ας είναι ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του εν Τριάδι Κυρίου για την μεγάλη Του ευεργεσία και δωρεά.
Ας αφιερώσουμε και μεις λίγες σκέψεις στη μεγάλη αυτή γιορτή, τη μητρόπολη των εορτών όπως την ονομάζει ο Ιερός Χρυσόστομος.
α.   Ο άνθρωπος ζούσε κοντά στο θεό, μέσα στη χαρά και την αθανασία και την αιωνιότητα. Όμως με την παρακοή και την πτώση απομακρύνθηκε από τον Παράδεισο. Πριν όμως φύγει, ο Θεός του υποσχέθηκε σωτηρία και λύτρωση. Του έδωσε την παρήγορη ελπίδα ότι απόγονος της Εύας θα συντρίψει τον διάβολο, πατέρα του ψεύδους και της αμαρτίας και θα τους ξαναφέρει κοντά του, στη βασιλεία. Μελετώντας με ιδιαίτερη προσοχή την Αγία Γραφή και ειδικότερα την Παλαιά Διαθήκη παρατηρούμε ότι ο Θεός κατά καιρούς επαναλαμβάνει την υπόσχεσή του στον άνθρωπο, ότι δηλ. θα στείλει τον Σωτήρα και λυτρωτή. Στον Αβραάμ λέγει ότι ο Λυτρωτής θα είναι από τη γενεά του (Γεν. ιβ' 2). Το ίδιο στον Ισαάκ και τον Ιακώβ.
Ο μεγάλος προφήτης Δαυϊδ προλέγει ότι θα γεννηθεί, «Ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ» (Ψαλμ. ρθ' 4). Ο προφήτης Ησαϊας που ονομάστηκε και Πέμπτος Ευαγγελιστής, προλέγει όχι μόνο τη γέννησή του, αλλά και πολλά και σωτηριώδη γεγονότα της ζωής του Μεσσία, του Λυτρωτή δηλ. του Κυρίου Ιησού. Αλλά και στον ειδωλολατρικό κόσμο υπάρχει η προσδοκία του Μεσσία, του Λυτρωτή, που θα απαλλάξει τον άνθρωπο από τα βάσανα και το θάνατο και θα δώσει νέο περιεχόμενο στον άνθρωπο και τη ζωή του. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου, που μιλάει καθαρά για τον Μεσσία.
Τον αναμένει με ιδιαίτερη χαρά για να δώσει τέλος στους πόνους και την θλίψη της ζωής του. Οι ίδιες προσδοκίες υπάρχουν και σε άλλους λαούς. Η προσδοκία του Μεσσία είναι ένα φαινόμενο πανανθρώπινο. «Οτε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», η προσδοκία γίνεται πραγματικότητα. Ο Κύριος ήλθε στη γη, άνθρωπος, από αγάπη για να σώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο. Τα περιστατικά της γεννήσεως του Κυρίου περιγράφονται, πολύ παραστατικά από τους Ιερούς Ευαγγελιστές Ματθαίο και Λουκά.
«Δια την πολλήν αγάπη ην ηγάπησεν ημάς έκλινεν ουρνούς και κατέβη» τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση ο Απόστολος Παύλος. Το ίδιο λέγει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος « ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν». Η ουσιαστική εξήγηση της ενανθρωπήσεως του Κυρίου είναι η αγάπη του Θεού για τον πλανεμένο και αμαρτωλό άνθρωπο. Δεν άντεχε ο Θεός να βλέπει το πλάσμα του, το δημιούργημά του βυθισμένο στη πλάνη, την αμαρτία, τη φθορά, τον θάνατο. Έτσι απεφάσισε να έρθει ο ίδιος στη γη, φορώντας την ανθρώπινη σάρκα, χωρίς αμαρτία, για να το σώσει και λυτρώσει.
Ό Χριστός αγάπησε τόσο πολύ τον άνθρωπο  ώστε έγινε ένα με αυτόν, με σκοπό την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της ύλης και την είσοδό του στη χώρα των αγαπημένων του Θεού. Γεννήθηκε πτωχός, ταπεινός, απλός, άσημος για να χαρίσει στο πλάσμα Του την λαμπρότητα, και το μεγαλείο της Βασιλείας του Θεού. 
Μεγάλο και παράδοξο το μυστήριο της γέννησης του Κυρίου. Δεν μπορεί να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους, ούτε βεβαίως να το περιγράψουν με ακρίβεια τα ανθρώπινα χείλη. Εκείνο που μπορεί ο άνθρωπος να κάνει είναι, ευλαβικά και ταπεινά να δοξάζει συνέχει το Κύριο για την αγάπη του. 
β. Αυτή όμως ή δοξολογία του αγίου Κυρίου για την αγάπη Του την μεγάλη, δεν θα πρέπει να είναι μόνο λόγια. Πρέπει να είναι βίωμα, ζωή, πραγματικά. Ο Χριστός επιθυμεί και θέλει να γεννηθεί και στις δικές μας καρδιές. 
Να ζούμε καθημερινά τα Χριστούγεννα με τη συνεχή και αδιάλειτη παρουσία του Χριστού στη καρδιά και τη ζωή μας. Να είναι η ζωή μας Χριστοκεντρική, εκκλησιαστική, αληθινά πνευματική. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το γεγονός ότι ο Κύριος με τη γέννησί Του δημιουργεί την Εκκλησία που είναι ο ίδιος, παρατεινόμενος στους αιώνες. 
Μέσα λοιπόν στην ορθόδοξη εκκλησία μας συναντούμε τον Κύριο, επικοινωνούμε μαζί του και γευόμαστε τη χάρη και την ευλογία της παρουσία του. Επομένως χρειάζεται ζωντανή συμμετοχή στη ζωή της εκκλησία, στη λατρεία της και γενικά στην όλη της πνευματική ζωή. 
Αγαπητοί αναγνώστες , θα γιορτάσουμε και φέτος, με τη βοήθεια του Κυρίου, τη γέννηση του Θεανθρώπου. Ας του ανοίξουμε την καρδιά μας. Ας  γίνει φάτνη η ψυχή μας. Ας ενωθούμε κατά χάρη μαζί του. Είναι ο Σωτήρας και λυτρωτής μας. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει η σωτηρία, η λύτρωση, η αληθινή ζωή παρά μόνο εν Κυρίω Ιησού, στον οποίο ανήκει κάθε τιμή και δόξα, και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν!