ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Του Κώστα Σαρδελή

  

 
Δύο χιλιάδες χρόνια δεν κλείνει ο Χριστιανισμός, αλλά ο ορθόδοξος χριστιανισμός , διότι τα άλλα δόγματα - αιρέσεις (Λατίνοι και Προτεστάντες) αποσπάστηκαν από την Ορθοδοξία και σήκωσαν δική τους παντιέρα, Aπου με κανένα τρόπο δεν την χαρακτηρίζει η αποστολική συνέχεια, που χαρακτηρίζει απολύτως την Ορθοδοξία. 
  Επομένως τα δύο χιλιάδες χρόνια δικαιούται να τα γιορτάσει μόνο η Ορθοδοξία και όχι οι αιρέσεις των Λατίνων και των Προτεστάντων , των οποίων η ιστορία αρχίζει μετά την πρώτη χιλιετία. 
  Για μας τους Έλληνες είναι μέγιστο γεγονός, που πρέπει να μη χαθεί μέσα στους πανηγυρισμούς και στα βεγγελικά , στους λόγους και στις φιέστες. Διότι η συνάντηση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού - Ορθοδοξίας και η αλληλοπεριχώρηση που συντελέστηκε μεταξύ των δύο τούτων τεράστιων ιστορικών πνευματικών μεγεθών συνετέλεσε, πέρα από τη διαμόρφωση καινούριας πραγματικότητς, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, και στη σωτηρία αυτής της ίδιας της φυλής μας από τη χοάνη της Ιστορίας στην οποία κινδύνευε να εξαφανιστεί, όπως εξαφανίστηκαν άλλοι λαοί και έθνη προηγουμένως. Και τη στιγμή ακριβώς που όλα έδειχναν ότι ο Ελληνισμός είχε εκπληρώσει την αποστολή του, και ήταν έτοιμος να αποχωρήσει από το προσκήνιο της Ιστορίας, έρχεται ο Χριστιανισμός, ο οποίος με την ανακαινιστική και αναγεννητική του δύναμη του δίνει πνοή, τον ανασταίνει κυριολεκτικά δείχνοντάς του τον καινούριο δρόμο που έπρεπε τώρα να ακολουθήσει - να ακολουθήσουν μαζί γράφοντας από κοινού τη νέα ιστορία της Ευρώπης και φυσικά όχι μόνο αυτής. Ο Χριστιανισμός αναγέννησε τον Ελληνισμό.
  Το θαύμα όμως αυτό δεν θα είχε συντελεστεί χωρίς τον «άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο» του Χριστιανικού Ελληνισμού που είναι ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίγονοί του, που διέδοσαν την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό ως τα πέρατα της τότε οικουμένης και κυρίως στην περιοχή εκείνη του κόσμου που εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός στους κόλπους μιας ελληνίζουσας περιοχής, στους κόλπους του ελληνίζοντος Ιουδαϊσμού.
  Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίγονοι έστρωσαν το έδαφος για τη μεγάλη, την κοσμοϊστορική συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Διότι τι θα γινόταν αν δεν είχε γίνει η συνάντηση αυτή; Το πιθανότερο είναι να είχε πάρει ο Χριστιανισμός, αντί της ελληνικής, τη λατινική γλώσσα (ήταν τότε ρωμαικοκρατία) και η όλη πορεία της Ευρώπης (εμείς θα προσθέταμε και του κόσμου)  θα ήταν εντελώς διαφορετική.
  Βεβαίως τα ελληνικά δεν είχαν χαθεί, διότι, όπως είναι γνωστό οι Ρωμαίοι μεγάλως ελλήνιζαν και ο ρωμαϊκός πολιτισμός δεν είναι παρά απόηχος του ελληνικού, αλλά αυτό συνέβαινε σε επίπεδο διανοουμένων, αυτοκρατόρων, υψηλά, ενώ με την εξάπλωση του ελληνισμού στην Ανατολή από τους επιγόνους τα ελληνικά τα μιλούσε ο λαός και είχαν γίνει όργανο της καθημερινής ζωής και το γεγονός αυτό αλλάζει εντελώς το σκηνικό, αφού η ελληνική γλώσσα έγινε ιερή γλώσσα, στην οποία γράφτηκαν τα Ευαγγέλια και χρησιμοποίησαν οι Πατέρες της εκκλησίας κι οι οικουμενικές Σύνοδοι, ενώ και αυτό το AΒυζάντιο έγινε ελληνικό χάρη στην ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό, ενώ είναι το πρώτο κράτος , η πρώτη αυτοκρατορία που έκαμε επίσημη θρησκεία της το Χριστιανισμό, γεγονός που επηρέασε αποφασιστικά το Δίκαιο, όλους τους θεσμούς , την κοινωνία ολόκληρη, την καθημερινή ζωή, ανακαίνισε τον άνθρωπο και έκαμε ανθρωπινότερη τη ζωή του. 
  Δεν τολμώ να διανοηθώ τι θα ήταν σήμερα ο κόσμος χωρίς το Χριστιανισμό παρόλα τα όσα κτηνώδη συνέβησαν και συμβαίνουν από το «Χριστιανό» άνθρωπο.
  Στην 3η χιλιετία του Χριστιανισμού μπαίνουμε περισσότερο αισιόδοξοι από ότι μπήκε η Ευρώπη και ο κόσμος στη 2η χιλιετία, στην αρχή της οποίας έχομε το οριστικό Σχίσμα. Κυρίως όμως μπαίνουμε περισσότεροι αισιόδοξοι διότι η Ορθοδοξία, η μόνη που συνεχίζει, όπως είπαμε την αποστολική παράδοση, απλώνεται σήμερα σ' ολόκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη και την Αμερική, γεγονός σημαντικότατο και αδιανόητο τα παλαιότερα χρόνια. Αυτό, ίσως, έκαμε το διασημότεο εν ζωή βυζαντινολόγο Στήβεν Ράνσιμαν να πει ότι ο 21ος αιώνας ανήκει στην Ορθοδοξία. Αμήν.